شما با نظر شخصی برایم نوشتید در مورد متنی که امروز اینجا نوشتم ولی برش داشتم که یکی از نماد شعرهای حضرت فردوسی بود.شما فرمودید بین اشعار فردوسی و بقیه شاعران اختلاف هست و حافظ یا مولانا یا خیام یا سهراب یا اخوان ثالث یا سعدی و...ذهنیتی جدا از ایشون داشتن و از مرتبه حضرت فردوسی در مقام پایینتری قرار می گیره.اشعار فردوسی محدود هستن به جنگ و از نظر وسعت حدود کمتری را شامل می شن.و کلا حضرت فردوسی از نظر شعر ضعیف هست چون همچون مولانا هم غزل هم رباعی و هم مثنوی ندارن و شعر در قالب های قطعه قصیده و غزل دارای برتری هست اما حضرت فردوسی مثنوی گفتن و اشعارش دامنه ای محدود به جنگ داره و ....

دوست خوب و عزیز من بدون هیچ ادعایی با نظر شما مخالف هستم.نه در اینکه بخوام نظرم را تحمیل کنم اما حضرت فردوسی از همه ضعیف تر نیست.فردوسی شاعر محبوب من هست و اشعارش را بیشتر دوست دارم این درست اما نظر شخصیه من هست بحث در مورد اینکه کدوم بهتر هستن کار من نیست چون من در این حد نیستم که بخوام مقامی تعیین کنم بین مولانا و فردوسی یا سهراب و غیره.شاعران بزرگی هستند که حتی شما اسمسون را هم نیاوردین.اما تا حد اطلاعات خودم که ناچیز هست مخالفتم را با دلیل اعلام می کنم.

واقعا نمی دونم از کجا شروع کنم چون با تمامی صحبت های شما مخالف هستم.اما از انجایی که خود شما  فرمودی شروع می کنم.

شعر حضرت فردوسی به سبک مثنوی هست که بازار داغ اشعار ایرانی در سبک حماسه هست.اگر بگیم فلان شاعر که در سبک عرفان شعر گفته بهتر از شاعری در سبک حماسه یا غیره هست کاملا کار اشتباهیه چون اصلا از نظر سمت و جهت اختلاف دارن اما خود من معتقد بر اینم که شاهنامه که اصلش شصت هزار بیت هست تنها در حماسه نمی گنجه چون شعرفردوسی اونقدر قوی هست که خیلی از دیدگاه ها را مد نظر داره.در مورد ذهنیت جدا خوب این کاملا مسلمه که هیچ شاعری دیدش مثل شاعری قبل یا بعد از خودش نبوده و نیست شما تصور کن اگر تمام شاعران همچون مولانا حافظ یا عطار شعر می گفتن خوندن شعر تنها برای عده ای مجاز بود در صورتی که فردوسی به شدت ایران پرست بوده و کاری که حضرت فردوسی انجام داد هیچ شاعر دیگه ای نتونست.اگر به ظمان فردوسی نگاه کنیم زمان شاه ترک ایران محمود غزنوی هست که ابو ریحان ابن سینا و فردوسی در یک زمان بودن و هرسه به شدت ازار و اذیت دیدن.اگر به اشعار زمان فردوسی نگاه کنیم می بینیم که فردوسی بزرگترین کار را انجام داده.

فردوسی در شصت هزار بیت شاهنامه حتی یک کلمه رکیک یا بد به کار نبرده و این نشون بر روح پاک و روانش هست.زبان فارسی الانی که صحبت می کنیم را مدیون به فردوسی هستم.ما شاهنامه را نخونده به فردوسی مدیونیم.فردوسی دهقان بوده و در زمان خودش دهقان یعنی زمین دار ثروتمند و تمامی ثروتش را صرف شاهنامه می کنه.در هیچ جای شاهنامه فردوسی خودش را ستایش نمی کنه.

اگر فردوسی بخونیم کاملا معنای امید صبر خدا پرستی عرفان تقوا حرام و حلال نماز دینداری خود شناسی خدا شناسی معرفت دید باز و همه ی اون چیزهایی که همه ی شاعرها خواستن به ما یاد بدن یاد داده و از هیچ چیز دریغ نکرده فقط کافیه درست خونده شه.چرا فردوسی مناجات نداره؟ پس زمانی که رستم با خدای خودش مناجات می کنه از زبان کی میاد؟ این شاعر هم نوع خودش را داره . تا اونجا که تونسته از کلمات فرسی به کار برده.محور کلی اشعار فردوسی بر خدا پرستی درست زندگی کردن گذرا بودن عمر امیدواری و همه ی صفات خوبه و این بزرگیه فردوسی هست.

اما اختلاف سبک شعرش با مولانا.مثنوی مولانا با فردوسی دقیقا عکس هم هستن از سه نظر یکی اینکه فردوسی تا اونجا که تونسته فرسی گفته اما می بینیم که مولانا جایی کل مصرعش عربی هست حالا یا ایه قران یا زبان خودش و دوم اینکه از نظر ظاهر به باطن و باطن به ظاهر که اگر در تحقیق کنین متوجه می شین و سوم اینکه فردوسی کل شاهنامه کلمه رکیکی نداره در صورتی که مولانا داره که هر دو شاعر انسان هایی کاملا بزرگ و دانا هستن که من نمی تونم بگم کی بهتره اما نظر شخصیم فردوسی را بیشتر دوست دارم اما این دال بر پایینتر بودن دیگری نیست.

اما حافظ.حافظ مولانا سعدی و ...همه بعد از فردوسی هستن و حافظ شعری داره به سبک مثنوی که در حدود شاهنامه گفته که اینشالا تو وبلاگ می ذارمش.

سعدی. این که در شهنامه اورده اند        رستم و رویینه تن اسفندیار

           تا بدانند این خداوندان ملک        کز بسی خلق است دنیا یادگار

این دو بیت از سعدی هست.

اخوان ثالث شعر خوان هشتم را به سبک نو گفتن.

ذکا الملک:

هر وقت مصیبتی عارض می شود و مخصوصا هر جا که مرگ کسی فرا می رسد فردوسی تخلف نمی کند از بی وفایی روزگار و فانی بودن انسان و تضویقش برای درست زندگی کردن.اینهمه که به رباعیات خیام عشق می ورزیم که حش داریم اگر درست بنگری بینی مایه سخن همه از فردوسی هست

فلک را ندانم چه دارد گمان               که ندهد کسی را به جان خود امان

کسی را اگر سالهل پرورد                 در او جز به خوبی همی ننگرد

چو ایمن کند مرد را یک زمان            ازان پس بتازد بر او بی گمان

ز تخت اندر ارد نشاند به خاک           ازین کار نی ترس دارد نه باک

به مهرش مدار ای برادر امید           اگر چه دهد بی کرانت امید (منظور مهر دنیای زودگذر است)

جهان را نمایش چو کردار نیست       بدو دل سپردن سزاوار نیست

شخصی که خودش ثروتمند بوده این اشعار را سروده.

ذکا الملک:عجالتا سفارشی دارم من به تو که شاهنامه را بخوان و از اول تا اخر بخوان.

چند تایی بیت برای وسعت شاهامه می نویسم.

اگر بقیه شاعران از دیدار عاشق و معشوق می گن از فردوسی داریم در داستان زال و رودابه

همی بود بوس و کنار و نبید             مگر شیر کو گور را نشکرید

عفت طلبی فردوسی این هم در داستان رستم و تهمینه

بدان پهلوان داد او دخت خویش           بدان سان که بئدست ائین و کیش

چو بسپرد دختر بدان پهلوان               همه شاد گشتند پیر و جوان

به شادی همه جان برافشاندند          بران پهلوان افرین خواندند

که این ماه نو برتو فرخنده باد              سر بدسگالان تو کنده باد

چو انباز او گشت با او براز                  ببود ان شب تیره تا دیر باز

شعر فردوسی درباره راه کج

مکن بد که بینی بفرجام بد            ز بد گردد اندر جهان نام بد

نگیرد ترا دست جز نیکویی             گر از مرد دانا سخن بشنوی

هرانکس که اندیشه بد کند           بفرجام بد با تن خود کند

اینها جزو ادبیات تعلیمی نبود؟

خدا ترسی

چه گفن ان سخنگوی با ترس و هوش          چو خسرو شدی بندگی را بکوش

بیزدان هر انکس که شد نا سپاس               بدلش اندر اید زهر سو هراس

اگر داد دادن بود کار تو                               بیفزاید ای شاه مقدار تو 

چو خسرو به بیداد کارد درخت                   بگردد ازو پادشاهی و بخت

نگر تا نیاری به بیداد دست                        نگردانی ایوان اباد پست

اینها عرفان نیست؟

فردوسی درباره عقل و دانش البته به جز گفتار اندر ستایش خرد

خرد افسر شهریاران بود                            خرد زیور نام داران بود

کسی کو خرد را ندارد ز پیش                    دلش گردد از کرده ی خویش ریش

توانا بود هرکه دانا بود                             به دانش دل پیر برنا بود

برنج اندر اری تنت را رواست                     که خود رنج بردن بدانش سزاست

فردوسی درباره دانش

بیاموز و بشنو ز هر دانشی                      بیابی ز هر دانشی رامشی

ز خورد و ز بخشش میاسای هیچ              همه دانش و داد دادن بسیچ

دگر با خردمند مردن نشین                      که نادان نباشد بر ایین و دین

که دانا ترا دشمن جان بود                      به از دوست مردی که نادان بود. (حقا واقعیته)

فردوسی درباره هنر

هنرمند با مردم بی هنر                         بفرجام هم خاک دارد بسر

ولیکن از اموختن چاره نیست                 که گوید که دانا و نادان یکیست؟

جایی که فردوسی کسی را می خواد مدح کنه

جهان را چو باران ببایستگی                    روان را چو دانش بشایستگی

وقتی مردی را دعا می کنه

که بیدار دل پهلوان شاد باد                     روانش پرستنده ی داد باد

و اگر زن باشد    سیه نرگسانت پر از شرم باد        رخانت همیشه پر ازرم باد

اگر از خیام و بقیه شاعران درباره عشق بازی با شراب و مدحش  خوندیم حالا از فردوسی بخونیم:

اگر زنگ دارد ز تلخی سخن                     برد رنگ او را شراب کهن

چو پیری در اید زناگه بمرد                       جوانش کند باده ی سالخورد

ببده درون گوهر اید پدید                         که فرزانه گوهر بود یا پلید

کرا گوژ شد پشت و بالاش پست            بکیوان برد سر چو شد نیم مست

چو بد دل خورد مرد گردد دلیر                  چو رو بخ خورد گردد او شیر گیر

درباره وصف جمال یار:

همی میچکد گویی از روی او               عبیر است یکسر مگر موی او

ز سر تا بچایش گل است و سمن        به سرو سهی بر سهیل یمن

بت ارای چون او نبیند بچین               بر او ماه و پروین کنند افرین

یا جایی دیگه

پس پرده ی او یکی دختر است          که رویش ز خورشید روشنتر است

ز سر تا بپایش بکردار عاج                برخ چون بهار و ببالا چو ساج

دو چشمش بسان دو نرگس بباغ      مژه تیرگی برده از پر زاغ

اگر ماه جویی همه روی اوست        و گر مشک جویی همه موی اوست

سر زلف و حعدش چو مشکین زده    فکنده است گویی گره بر گره

بیشتی است سرتا سر اراسته      پر ارایش و رامش و خواسته

کشیدن درد عشق و اشتیاق

من از دخت مهراب گریان شدم     چو بر اتش تیز بریان شدم

ستاره شب تیره یار منست        من انم که دریا کنار منست

برنجی رسیدستم از خویشتن    که بر من بگرید همه انجمن

اگر نویسندگان همچون هدایت یا شاعران لطیف مثل سهراب از طبیعت توصیف دارن فردوسی نیز دارد:

که مازنداران شهر ما یاد باد                      همیشه بر و بومش اباد باد

که در بوستانش همیشه گل است           بکوه اندرون لاله و سنبل است

هوا خوشگوار و زمین پر نگار                    نه سرد و نه گرم و همیشه بهار

نوازنده بلبل به باغ اندرون                       گرازنده اهو براغ اندرون

دی و بهمن و اذر و فرودین                       همیشه پر از لاله بینی زمین

اما از وصف طلوع و غروب:

جهان از شب تیره چون پر زاغ                  همانگه سر از کوه برزد چراغ

تو گفتی که بر گنبد لاجورد                     بگسترد خورشید یافوت زرد.

دوست عزیز یک چیز دیگه هم هست تو شاهنامه که نوصیه می کنم خودتون برین دنبالش و بخونین که کمتر شاعری در اون باب سروده و اون ورزش هست.چوگان بازی ایران و توران.

اگر خانم هستی این را مخصوص برای خانمها می نویسم چون همچین توصیف ساده روان و قابل فهم در سبک مثنوی کمیاب هست.

همه دختران شاد و خندان شدند            گشاده رخ و سیم دندان شدند.

و دیگه اونکه فردوسی بر خلاف قسمی از شاعران که زنان را بد ستایش می کنند یا صفات بد می دن فردوسی زنان را بزرگ والا و تمایزی بین مرد و زن قائل نمی شه.

خدایی نکرده متنم را از باب ادعا یا کل کل برداشت نکنید.اینها نظر شخصی و اطلاعات من بودند که دوست داشتم بنویسم شاید مفید باشه.به عنوان پیشنهاد شهانامه را خوب بخونین چون حرف های زیادی داره و کمتر جایی به این زیبایی می خونیم.همه ی شاعران بزرگ و محبوب و دانا هستن و هر کسی سلیقه ای داره.اون متنی هم که برداشتم گفتار اندر ماه از شاهنامه بود که ایشالا خواهم گذاشت.از شما هم ممنونم چون باعث شدید کلی فارسی تایپ کنم و دستم راه بیفته و اطاعات قبلیم را یاداوری کنم.

محمد علی فروغی: چه فردوسی بر گردن ما ایرانیان حقوق فراوان دارد و میتوان گفت کمترین ان احیا و ابقای زبان  فارسی و زنده کردن تاریخ کهن ملی ماست.اگر حکیم فردوسی نبود که این کار می کرد؟

چو عیسی من این مردگان را تمام              سراسر همه زنده کردم بنام

پی افکندم از نظم کاخی بلند                    که از باد و باران نیابد گزند

درود خدا بر همه ی شاعران بزرگان دانشمندان فرزانگان و فرهیختگان ما که نه تنها به ما بلکه به همه ی جهانیان خدمت کردند همونطوری که کتابهای اونها همچون حافظ سعدی مولانا فردوسی سهراب ابوریحان ابن سینا و هزاران بزرگ مرد و بزرگ زن دیگر در همه ی جهان تدریس و تعلیم میشه.

                      به بینندگان افریننده را                           نبینی مرنجان دو بیننده را.